آيين هاي تدفين در ميان تركان باستان

نظرات 0


تركان به وجود زندگي پس از مرگ باور داشتند. آنان مرگ را خروج روح از بدن مي پنداشتند. آنان مي پنداشتند كه همه موجودات زنده داراي روحي هستند كه آنرا " تين"      (tin) مي ناميدند. روح انسان را  " سونه " süne)) مي ناميدند. قوُت  (كوت) نيز در همه اشياء وجود داشت. در باور تركان ، هر انسان همزادي بنام " يوُلا " دارد كه مي تواند هنگام خواب و رويا، بدن را ترك كند. تركان آلتايي آن " اوزوت "(  üzüt) و تركان قازان " اؤره ك " مي نامند.

در ميان تركان باستان  به جاي واژه ي مرگ از استعاره ي " اوچدو " مي شد. تركان عامل مرگ را " ارواح شرير " مي دانستند. تركان  آلتايي باور داشتند كه جان و روح توسط موجودي بنام   " اوزوت "(  üzüt) كه از طرف " ائرليك " (خداي دنياي زيرزمين) فرستاده شده است ، قبض و گرفته مي شود.

تركان ياقوت ، باور داشتند كه روح انسان  توسط ارواح شرير خورده مي شود و انسان مي ميرد.

تركان باستان باور داشتند كه روح از زمان مرگ تا انتقال آن به جهان زيرين مي تواند به انسان ها زيان برساند و با اجراء برخي مراسم ها سعي داشتند تا جلوي ضرر زدن او را بگيرند.


يك كورقان ( قبر تركان در پيش از اسلام)

اطرافيان مرده او را براي زندگي در جهان ديگر آماده مي كردند، آنان بهترين لباس هايش را مي پوشاندند و اشيايي را كه دوست داشت و سلاح هايش و حتي اسبش را نيز با انواع خوراكي ها دفن مي كردند.

آيين هاي دفن سه جنبه داشت: الف) تسهيل روند مرگ براي مردگان  ب) اقدام براي جلوگيري از بازگشت مرده و ضرر رساندن او به خويشاوندان  ج) تسلي خاطر بازماندگان.


  • قبر متعلق به تركان هيونگ نو (بيش از 2000 سال پيش در شمال مغولستان؛ همزمان با دوره ي اشكاني در ايران)
 



يك گور سردابه اي (زير زميني) اشكاني در گورستان روستاي وليران شهرستان دماوند


رسم كوتاه كردن و بستن دُم اسب در هنگام مرگ بزرگان ( رسم شده بر روي فرش پازيريك ، متعلق به تركان سكايي)