تركان به وجود زندگي پس از مرگ باور داشتند. آنان مرگ را خروج روح از بدن مي پنداشتند. آنان مي پنداشتند كه همه موجودات زنده داراي روحي هستند كه آنرا " تين"      (tin) مي ناميدند. روح انسان را  " سونه " süne)) مي ناميدند. قوُت  (كوت) نيز در همه اشياء وجود داشت. در باور تركان ، هر انسان همزادي بنام " يوُلا " دارد كه مي تواند هنگام خواب و رويا، بدن را ترك كند. تركان آلتايي آن " اوزوت "(  üzüt) و تركان قازان " اؤره ك " مي نامند.

در ميان تركان باستان  به جاي واژه ي مرگ از استعاره ي " اوچدو " مي شد. تركان عامل مرگ را " ارواح شرير " مي دانستند. تركان  آلتايي باور داشتند كه جان و روح توسط موجودي بنام   " اوزوت "(  üzüt) كه از طرف " ائرليك " (خداي دنياي زيرزمين) فرستاده شده است ، قبض و گرفته مي شود.

تركان ياقوت ، باور داشتند كه روح انسان  توسط ارواح شرير خورده مي شود و انسان مي ميرد.

تركان باستان باور داشتند كه روح از زمان مرگ تا انتقال آن به جهان زيرين مي تواند به انسان ها زيان برساند و با اجراء برخي مراسم ها سعي داشتند تا جلوي ضرر زدن او را بگيرند.

اطرافيان مرده او را براي زندگي در جهان ديگر آماده مي كردند، آنان بهترين لباس هايش را مي پوشاندند و اشيايي را كه دوست داشت و سلاح هايش و حتي اسبش را نيز با انواع خوراكي ها دفن مي كردند.

آيين هاي دفن سه جنبه داشت: الف) تسهيل روند مرگ براي مردگان  ب) اقدام براي جلوگيري از بازگشت مرده و ضرر رساندن او به خويشاوندان  ج) تسلي خاطر بازماندگان.