ترك ها؛ تنگري / تئنگري (گؤك تانگري) را ابدي ، آفريننده موجودات ، قادر مطلق و بي همتا مي پنداشتند ، براي او بت (مجسمه) و پرستشگاه (معبد) نساخته بودند.

تركان اويغوري ، باور داشتند كه حكومتشان از سوي خداي آسمان ( گؤك تنگري) به ايشان عطا شده است و خود را " گؤك تورك" (تركان آسماني و مقدس) مي ناميدند.

نامه اي از امپراتوران هون در سال 133 ق.م به امپراتور چين در دست است كه پيروزي را خواست و مشيت " گؤك تنگري " دانسته است.

تاپقاچ (طمغاج) ها ، هون ها و تركان هر سال براي خداي آسمان و پيشينيان (اجداد) خود و قواي طبيعت ، در روزهاي خاصي  اسب و گوسفند قرباني مي كردند. در روز قرباني ، فقط اسب و گوسفند قرباني مي شد و مردها اينكار را انجام مي دادند. استخوان هاي اسبان گرانقيمت قرباني شده در سراسر قلمرو تركان از آسيا تا اروپا به وفور يافت مي شود.

 

در ميان برخي قبايل صحرانشين و كوچرو ترك ، باور تقدس (قوُت) عناصر طبيعت از قبيل ماه ، خورشيد ، سنگ ، توفان و ... راه يافت و از پرستش الهه اي بنام " اوُماي" نيز سخن گفته شده است.

برخي مكان ها از قبيل جنگل ها و چمشمه زارها  براي تركان تقدس (ايدوك) داشتند و "يئر- سوب" (يئر- سوُ) ناميده مي شدند. (براي نمونه " ايدو ك اؤتوكَن ")

تركان ، مردگان خود را در "كورقان" دفن مي كردند .

در دوره حكومت اويغورها، آيين هاي بوديسم و مانويت به قلمرو تركان راه يافت. تركان بلغار (بولقار) مسيحي و تركان خزر يهودي شدند و سپس نور هدايت اسلام جهان تركان را روشن كرد.