زبان ترکی ، زبان سلاجقه ایران ، سلاجقه عراق و سلاجقه آسیای صغیر (ترکیه کنونی) بوده  و از این زمان به بعد در این مناطق گسترش چشم گیری داشته است.

حکومت بسیار طولانی دولت عثمانی در عراق و ترکیه و بخش وسیعی از خاورمیانه کنونی نیز سبب ورود واژگان ترکی به کوردی شده است.

مهم ترین منبع در شناخت واژه های ترکی  ، سنگ نوشته ها و کتیبه های اورخون – یئنی سئی  و سپس کتاب هزار ساله دیوان لغات الترک تالیف محمود کاشغری  است.  کتاب دیوان لغات الترک (شروع تالیف آن سال 464 ه. ق  و پایان آن در سال 466- 467 ه.ق)  برای آموزش زبان ترکی به عرب زبانان نوشته شده است وحدود نه هزار (9000) لغت ناب ترکی را شامل می شود.

کتاب " الدراک للسان الاتراک " تالیف اثیر الدین ابوحیان الاندلسی  نیز یک کتاب ارزشمند است که در سال 712 ه.ق برای آموزش زبان ترکی به عرب زبانان نوشته شده است.

فرهنگ سنگلاخ تالیف میرزا مهدیخان استرآبادی نیز – که شرح واژگان ترکی بکار رفته در دیوان امیر علیشیر نوایی است – صدها واژه ی اصیل ترکی را ضبط و ثبت کرده است.

فرهنگ زنده یاد استاد دکتر محمد معین راهنمای خوبی برای شناخت واژگان ترکی بکار رفته در زبان فارسی ( و به تبع آن در کوردی) است.

برای مثال در مورد اصالت ترکی واژه " به لگه" : این واژه در کتاب هزار ساله دیوان لغات الترک به شکل " بَلگو " به معنای نشانه و علامت است است و در ادامه ی توضیح آن ضرب المثل ترکی – با قدمت بیش از هزار سال – قوُت بَلگوسی ، بیلیک – یعنی دانش نشانه دولت و سعادت است ، آمده است. (نگاه کنید به ص 256 دیوان لغات الترک تالیف : شیخ محمودبن حسین کاشغری ترجمه دکتر حسین محمد زاده صدیق –نشر اختر  1383)